Forum   Mapa strony   Kontakt  

 
Działalność nasza nie będzie tylko papierowa, dydaktyczna lub agitacyjna.
Staraniem naszym będzie, aby wszystko to, co powiemy lub napiszemy,
przemieniało się w czyn. Tylko też z tego punktu widzenia
podejmować się będziemy zadań, które uważać będziemy za ważne.
Wnoszenie sporów partyjno-politycznych do prac Towarzystwa jest wzbronionym
(§5 statutu Towarzystwa Ekonomicznego w Krakowie, uchwalonego 1 marca 1921 r.)

Newsletter PTE



Szukaj w serwisie



Profesor Kazimierz Secomski

PROFESOR DR HAB. KAZIMIERZ SECOMSKI



26.11.1910 - 29.11.2002

Kazimierz Secomski urodził się 26 listopada 1910 r. w Kamieńsku (woj. Piotrkowskie) w rodzinie rolniczej. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Kamieńsku zdał do gimnazjum humanistycznego w Radomsku, uzyskując w czerwcu 1928 r. Świadectwo dojrzałości. W październiku 1928 r. rozpoczął studia w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie, które ukończył w 1931 r. Po odbyciu służby wojskowej w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Nisku n/Sanem (1931/1932) oraz dwukrotnie ćwiczeń dla oficerów rezerwy (1935 i 1938) został w randze porucznika zmobilizowany w sierpniu 1939 r., do 15 pułku piechoty w Dęblinie, a następnie jako dowódca batalionu w 81 pułku piechoty brał udział w kampanii wrześniowej (m.in. w obronie linii Wisły i na trasie odwrotowej: Krasnystaw, Lubartów, Zamość). Do niewoli niemieckiej dostał się w bitwie pod Trawnikami. Po udanej ucieczce z przejściowego obozu jenieckiego w Opatowie wrócił do Warszawy w październiku 1939 r., gdzie – poszukiwany przez gestapo – ukrywał się od roku 1943.

Pracę zawodową rozpoczął po ukończeniu studiów i szkoły podchorążych, od jesieni 1932 r. jako referent w Izbie Skarbowej Grodzkiej w Warszawie, a następnie w 1934 r. przeszedł do Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych, gdzie po zdaniu egzaminów na technika budowlanego i inspektora ubezpieczeń pełnił funkcję sekretarza, a następnie generalnego sekretarza w dyrekcji PZUW i zastępcy dyrektora do 1945 r. W marcu 1946 r. objął stanowisko dyrektora departamentu w Centralnym Urzędzie Planowania, uczestnicząc w opracowaniu pierwszych planów odbudowy kraju (w tym Planu Trzyletniego), ze szczególnym uwzględnieniem zagospodarowania Ziem Odzyskanych. Od marca 1949 r. pełnił kolejno w PKPG, a następnie w Komisji Planowania przy Radzie Ministrów funkcje dyrektora departamentu, generalnego dyrektora i zastępcy przewodniczącego. W roku 1971 został powołany na I zastępcę przewodniczącego Komisji, a w grudniu 1976 r. – na wiceprezesa Rady Ministrów. Od marca 1980 r. – przez okres dwóch kadencji – był posłem do Sejmu. W kwietniu 1980 r. Sejm powołał go na stanowisko zastępcy przewodniczącego Rady Państwa, a w okresie 1985-1989 na stanowisko członka Rady Państwa.

Pracę naukowo-dydaktyczną rozpoczął w Warszawie jako asystent w katedrze matematyki finansowej WSH, kierowanej przez prof. Władysława Strzeleckiego. Po ukończeniu studiów magisterskich w 1938 r. został mianowany wykładowcą ekonomiki ubezpieczeń w Szkole Głównej Handlowej. Stopień doktora nauk ekonomicznych uzyskał w SGH w 1939 r., na podstawie pracy doktorskiej pt. „ Zarys teorii ryzyka ”. W latach 1941-1944 wykładał w ramach tajnego nauczania ekonomikę ubezpieczeń w Miejskiej Szkole Handlowej prowadzonej przez prof. Edwarda Lipińskiego. Od 1945 r. podjął pracę jako zastępca profesora w SGH w Warszawie. Habilitował się w roku 1946 na Uniwersytecie Warszawskim (praca „ Podstawy polityki inwestycyjnej ”) oraz zorganizował i prowadził od roku 1947 do 1950 katedrę ekonomii politycznej na Wydziale Prawno-Ekonomicznym UW. W tym samym okresie wykładał ekonomię polityczną na Politechnice Warszawskiej. Po uzyskaniu habilitacji w 1946 r. został, jako kontraktowy profesor nadzwyczajny, kierownikiem katedry polityki ekonomicznej w Oddziale SGH w Łodzi oraz jego prorektorem. Równocześnie w latach 1947-1951 zorganizował i prowadził katedrę ekonomii na Uniwersytecie Łódzkim oraz wykłady na Politechnice Łódzkiej. W roku 1955 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w roku 1960 – profesora zwyczajnego w SGPiS, gdzie prowadził katedrę polityki ekonomicznej, przemianowaną od 1973 r. na katedrę polityki gospodarczej i przestrzennej. W latach 1950-1952 był prodziekanem Wydziału Przemysłu SGPiS. W okresie 1955-1980 był promotorem 41 obronionych prac doktorskich oraz opiekunem 17 rozpraw habilitacyjnych i ponad 500 prac magisterskich.

Na dorobek Naukowy składa się przeszło 600 pozycji, w tym 30 książek i 68 prac zespołowych oraz ponad 350 artykułów (w tym 39 artykułów opublikowanych w jęz. angielskim, 16 w jęz. francuskim, 6 w jęz. rosyjskim i 1 w jęz. czeskim). Jako główne nurty badawcze tego dorobku należy wymienić:

• prace z zakresu ubezpieczeń, w tym 3-tomowa „ Ekonomika ubezpieczeń ” i „ Zarys teorii ryzyka ”;
• prace w dziedzinie polityki inwestycyjnej, w tym „ Podstawy polityki inwestycyjnej ” oraz „ Studia w zakresie efektywności inwestycji ”;
• prace w zakresie gospodarki przestrzennej, w tym „ Wstęp do teorii rozmieszczenia sił wytwórczych ”;
• prace w dziedzinie planowania perspektywicznego, w tym „ Podstawy planowania perspektywicznego ” (nagroda państwowa II stopnia w 1970 r.);
• prace z zakresu polityki ekonomicznej i społecznej, w tym „ Elementy polityki ekonomicznej ” (nagroda państwowa I stopnia w 1974 r.) oraz „ Polityka społeczno-gospodarcza. Zarys teorii ” (nagroda I stopnia im. Oskara Langego w 1979 r.);
• prace w dziedzinie prognostyki i demografii, w tym „ Prognostyka ”;
• prace w zakresie rozwoju regionalnego, w tym „ Teoria rozwoju regionalnego i planowania ”.

Na działalność organizacyjno-naukową i społeczną złożyły się m.in. prace w Polskiej Akademii Nauk i w Polskim Towarzystwie Ekonomicznym. Po wyborze na członka korespondenta PAN (1960) pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komitetu Badań nad Zagadnieniami Społecznymi Polski. Członkiem rzeczywistym PAN został wybrany w 1966 r. i od 1968 r. po wyborze na członka Prezydium PAN objął również (w drodze wyborów) na kolejne trzy kadencje funkcję przewodniczącego Komitetu Nauk Ekonomicznych PAN. W roku 1969 został powołany na stanowisko zastępcy Sekretarza Naukowego PAN (do 1971) oraz zastępcy przewodniczącego Komitetu Badań i Prognoz „Polska 2000” (obecnie „Polska w XXI wieku”). W latach 1968-1974 był również przewodniczącym Rady Naukowej Zakładu Nauk Ekonomicznych PAN, a od 1971 r. przewodniczącym Rady Naukowej Zakładu Badań Statystyczno-Ekonomicznych GUS i PAN.

W roku 1938 został członkiem Towarzystwa Ekonomistów i Statystyków Polskich, a w 1945 r. był jednym z 20 członków założycieli Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, jak też członkiem Prezydium Zarządu Głównego PTE. W latach 1958-1968 pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego PTE, a od 1968 przewodniczącego Rady Naukowej. Od 1952r. był członkiem Komitetu Redakcyjnego „Ekonomisty”, a w latach 1958-1969 zastępcą redaktora naczelnego.

Osiągnięcia naukowe i prace społeczne Kazimierza Secomskiego zostały wyróżnione przyznaniem mu tytułu doktora honoris causa przez Uniwersytet Warszawski, Akademię Ekonomiczną w Poznaniu i Akademię Ekonomiczną w Krakowie, jak też wyborem na członka zagranicznego Akademii Nauk Republiki Czeskiej. Również należy wymienić przyznanie godności członka honorowego PTE i członka honorowego Klubu Rzymskiego, jak też – obok szeregu odznaczeń państwowych – medalu PAN im. Mikołaja Kopernika.


Polskie Towarzystwo Ekonomiczne
00-042 Warszawa, ul. Nowy Świat 49
Nr konta: 38 1160 2202 0000 0000 6084 7735
KRS: 0000099464; NIP: 526-03-00-196; REGON: 007022016

© Polskie Towarzystwo Ekonomiczne
Kontakt z administracją serwisu: admin@pte.pl
Kontakt z ZK PTE: zk@pte.pl, tel. 22 55 15 401
Mapa strony   Poleć stronę znajomemu