Absolwent Szkoły Głównej Handlowej (1973). Studia doktorskie w SGH (1974–1978). Od 1979 r. pracownik naukowy SGH. Doktorat z finansów międzynarodowych (1979). W latach 1990–1992 stypendysta London School of Economics i Carleton University. Habilitacja na temat polityki stabilizacyjnej w krajach wschodzących (1993). W 1996 r. uzyskał tytuł naukowy profesora.
Członek Komitetu Nauk Ekonomicznych PAN. Od 2004 r. członek Rady Polityki Pieniężnej.
Autor licznych publikacji krajowych i zagranicznych. W latach 80-tych zajmował się problematyką wdrażania programów stabilizacyjnych Międzynarodowego Funduszu Walutowego. W latach 90-tych publikował prace dotyczące funkcjonowania banku centralnego w środowisku rozwijających się w Polsce rynków finansowych. W drugiej połowie lat 90-tych publikacje głównie z dziedziny funkcjonowania rynków instrumentów pochodnych i kryzysów walutowych w krajach wschodzących. Trzy książki, których był autorem lub współautorem zostały wyróżnione nagrodą MEN: Polityka stabilizacyjna a bilans płatniczy (PWN, Warszawa 1992), Operacje otwartego rynku banku centralnego (współaut.: J. Osiński, Fundacja Edukacji i Badań Bankowych, Warszawa 1995), Kryzysy walutowe (współaut.: W. Małecki, R. Piasecki, U. Żuławska, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001).
W SGH prowadzi wykłady z Polityki pieniężnej i Rynków finansowych