Forum   Mapa strony   Kontakt  

 
Działalność nasza nie będzie tylko papierowa, dydaktyczna lub agitacyjna.
Staraniem naszym będzie, aby wszystko to, co powiemy lub napiszemy,
przemieniało się w czyn. Tylko też z tego punktu widzenia
podejmować się będziemy zadań, które uważać będziemy za ważne.
Wnoszenie sporów partyjno-politycznych do prac Towarzystwa jest wzbronionym
(§5 statutu Towarzystwa Ekonomicznego w Krakowie, uchwalonego 1 marca 1921 r.)

Newsletter PTE



Szukaj w serwisie



Zeszyty Naukowe, nr 2

Spis treści

Paweł Kawa

Uwarunkowania wzrostu gospodarczego w świetle wniosków płynących z nowych modeli wzrostu

Dawid Żochowski

Analiza cykliczności gospodarki polskiej na podstawie danych z testu koniunktury

Zbigniew J. Stańczyk

Konsensus waszyngtoński a reformy w krajach postkomunistycznych

Tomasz Skrzyński

Programy walki z hiperinflacją - reformy Władysława Grabskiego i Leszka Balcerowicza

Wojciech Giza

Rynek jako mechanizm alokacji zasobów a rynek jako forma organizacji życia społecznego. Rozważania o społeczno-ekonomicznych aspektach transformacji systemowej

Janusz Kudła

Racjonalne oczekiwania w polityce podatkowej - możliwości aplikacji

Stanisław Sablik

Globalizacja konkurencji między instytucjami finansowymi

Izabela Pruchnicka-Grabias

Wprowadzanie nowych instrumentów do obrotu na polskim rynku finansowym jako przejaw jego nowoczesności

Tomasz Bernat

Transformacja rynku ubezpieczeń w kierunku efektywności w latach 1991-2003. Wybrane zagadnienia

Adrian Solek

Przemiany w polskim sektorze telekomunikacyjnym w okresie transformacji ustrojowej

Magdalena Klimczuk

Potencjał konkurencyjności przedsiębiorstwa działającego w klastrach przemysłowych

Renata Lisowska

Innowacyjność małych i średnich przedsiębiorstw na terenach słabo zurbanizowanych województwa łódzkiego

Joanna Wyrobek

Polityka dywidend w spółkach notowanych na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie w latach 1994-2002

Jarosław Korpysa

Wpływ mobilności pracowników na proces kształtowania wartości przedsiębiorstwa

Anna Pluta

Uwarunkowania sprawności pracy kierowniczej w procesie zarządzania przedsiębiorstwem przemysłowym w świetle badań empirycznych

Marta Młokosiewicz

Ubóstwo i nierówności a miejsce kapitału społecznego w procesie przemian społeczno-gospodarczych

Beata Kolny

Czynniki kształtujące zachowania konsumentów w czasie wolnym

Małgorzata Dziembała

Inicjatywa wspólnotowa INTERREG jako instrument wspierania spójności terytorialnej w poszerzonej Unii Europejskiej

Krzysztof Borodako

Aktywność marketingowa polskich miast w obliczu transformacji ustrojowej. Wybrane zagadnienia

Streszczenia artykułów

Paweł Kawa

Uwarunkowania wzrostu gospodarczego w świetle wniosków płynących z nowych modeli wzrostu

Za podstawę rozważań nad wzrostem gospodarczym można przyjąć modele wzrostu egzogenicznego, zgodnie z którymi gospodarki wykazują tendencję do utrzymywania się na długookresowej trajektorii, gdzie stopa wzrostu jest zdeterminowana przez stopę egzogenicznego postępu technicznego. W nowych modelach wzrostu (endogenicznego) szeroko rozumiany postęp techniczny jest przede wszystkim wynikiem celowych decyzji inwestycyjnych podmiotów zachowujących się racjonalnie oraz państwa, które realizuje określoną politykę ekonomiczną. Różnice między modelami wzrostu egzo- i endogenicznego mają charakter aplikacyjny. W modelach neoklasycznych polityka gospodarcza prowadzi jedynie do przesunięcia gospodarki na nową ścieżkę wzrostu zrównoważonego, natomiast nie wywiera trwałego wpływu na długookresową stopę wzrostu. Na gruncie nowych modeli wzrostu występuje możliwość pozytywnego oddziaływania polityki ekonomicznej na długookresowe tempo wzrostu, co wynika z uchylenia założenia o malejących przychodach z szeroko rozumianego kapitału. Podstawową rekomendacją płynącą z nowych teorii wzrostu pod adresem polityki ekonomicznej jest to, że na skutek istnienia korzyści zewnętrznych możliwe jest podniesienie długookresowej stopy wzrostu w sposób skuteczny i trwały. Dla skuteczności polityki ekonomicznej wymagane są z jednej strony stosunkowo wysokie preferencje podmiotów co do konsumpcji przyszłej (czyli niska stopa dyskontowa oraz niska elastyczność krańcowej użyteczności konsumpcji), a z drugiej - identyfikacja inwestycji o wysokich stopach przychodu.

Dawid Żochowski

Analiza cykliczności gospodarki polskiej na podstawie danych z testu koniunktury

Autor pokazuje, że dokonując kumulacji danych z testu koniunktury przemysłu przetwórczego Instytutu Rozwoju Gospodarczego Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie metodą przyrostową można uzyskać szereg, który po dekomponowaniu na komponent cykliczny prawidłowo odzwierciedla zmiany aktywności gospodarki polskiej w okresie transformacji. Koncepcja kumulacji metodą przyrostową polega na potraktowaniu wyników testu koniunktury jako stóp wzrostu i odpowiednim przejściu do szeregu skumulowanych danych z testu koniunktury. W ten sposób w nowy szereg zostaje wbudowany trend, dzięki czemu może on zostać poddany analizie na obecność cyklu przy pomocy filtru Hodricka-Prescotta. Poza tym pokazane jest, że wśród skumulowanych danych z testu koniunktury występują szeregi będące wskaźnikami opóźnionymi, równoległymi i wyprzedzającymi. Na podstawie wskaźników równoległych o najlepszych właściwościach wyznaczone zostały fazy cyklu koniunkturalnego w Polsce w latach 1993-2003. Fazy recesji i depresji pokrywają się z okresami niskiej stopy wzrostu PKB, a fazy poprawy i ożywienia z okresami wysokiej stopy jego wzrostu. Pierwszy cykl koniunkturalny oraz początek kolejnego cyklu w Polsce w latach 1993-2003 charakteryzowały się typowymi cechami cykli charakterystycznymi dla powojennych gospodarek kapitalistycznych: okres ożywienia był stosunkowo długi i stabilny, obie recesje charakteryzowały się szybkim spadkiem dynamiki PKB, a depresje były stosunkowo płytkie i krótkotrwałe.

Zbigniew J. Stańczyk

Konsensus waszyngtoński a reformy w krajach postkomunistycznych

Termin "konsensus waszyngtoński" po raz pierwszy został użyty przez J. Williamsona w 1989 r. na konferencji poświęconej reformom w krajach Ameryki Łacińskiej. Jego zdaniem, w latach 80. XX w. wśród waszyngtońskich ekonomistów występowała zgodność w kwestii podstawowych elementów reform mających uzdrowić gospodarki tych krajów. J. Williamson wyróżnił dziesięć takich elementów: 1) dyscyplinę fiskalną; 2) priorytety wydatków publicznych; 3) reformę podatkową; 4) liberalizację finansową; 5) kurs walutowy; 6) liberalizację handlu zagranicznego; 7) bezpośrednie inwestycje zagraniczne; 8) prywatyzację; 9) deregulację; oraz 10) prawa własności. Tak sformułowany konsensus stał się przedmiotem ostrej krytyki ze strony ekonomistów. Celem artykułu jest wykazanie, że wiele argumentów krytycznych wobec konsensusu waszyngtońskiego jest nieuzasadnionych, bo wynikają one z utożsamienia go ze skrajnym neoliberalizmem. Historia reform w krajach postkomunistycznych pokazuje jednak - nie negując znaczenia makroekonomicznej stabilizacji i deregulacji - że modyfikacje i uzupełnienia konsensusu waszyngtońskiego są konieczne. Nowy konsensus w szczególności powinien większy nacisk kłaść na instytucjonalne otoczenie rynku (na regulacje zapewniające konkurencję, efektywność wymiaru sprawiedliwości, walkę z korupcją itp.).

Tomasz Skrzyński

Programy walki z hiperinflacją - reformy Władysława Grabskiego i Leszka Balcerowicza

Wiek XX przyniósł Polsce dwa wydarzenia o ogromnym znaczeniu historycznym. Pierwszym z nich było odzyskanie niepodległości w 1918 r., drugim - zapoczątkowana w 1989 r. transformacja systemowa. W obydwu przypadkach przed władzami gospodarczymi stanął szereg problemów. Jednym z nich była konieczność poradzenia sobie z narastającą inflacją. Z programami stabilizacyjnymi kojarzone są przede wszystkim dwa nazwiska: Władysława Grabskiego i Leszka Balcerowicza. Pierwszy z nich to kilkukrotny premier i minister skarbu II Rzeczypospolitej. Jego najbardziej znanym posunięciem było wprowadzenie do obiegu w 1924 r. nowej waluty - złotego, który jest używany do dzisiaj. Nazwisko Leszka Balcerowicza - wicepremiera i ministra finansów w pierwszym rządzie III Rzeczypospolitej - jest natomiast związane przede wszystkim z pakietem stabilizacyjnym zastosowanym w 1990 r. (zwanym "planem Balcerowicza"). Porównując dokonania obydwu ekonomistów na stanowiskach rządowych należy podkreślić o wiele mniej korzystną dla Polski sytuację polityczną w 1924 r. Wrogi Polsce kapitał niemiecki z powodzeniem odstraszał kapitał zagraniczny od kontaktów ekonomicznych z Polską; reforma walutowa przeprowadzona była zatem prawie wyłącznie wewnętrznymi siłami kraju. W 1990 r. można było liczyć na wsparcie międzynarodowych instytucji finansowych. Oceniając obie reformy z perspektywy czasu należy stwierdzić, że na tle dokonań innych krajów okazały się one znaczącym sukcesem. Po zwalczeniu inflacji w 1925 r. złoty polski pozostał stabilny do wybuchu II wojny światowej w 1939 r. Z kolei, w latach 90. XX w. polska recesja była najmniejsza spośród tych, które dotknęły byłe kraje socjalistyczne i nasza gospodarka najszybciej powróciła na ścieżkę wzrostu gospodarczego.

Wojciech Giza

Rynek jako mechanizm alokacji zasobów a rynek jako forma organizacji życia społecznego. Rozważania o społeczno-ekonomicznych aspektach transformacji systemowej

Celem artykułu jest analiza procesu transformacji systemowej, zapoczątkowanego w Polsce w 1989 r., z perspektywy historii myśli ekonomicznej. Naczelnymi kategoriami, którym podporządkowany jest tok rozumowania jest rynek jako mechanizm alokacji zasobów i rynek jako forma organizacji życia społecznego. W pierwszym ujęciu funkcjonowanie rynku opisują najlepiej wskaźniki ekonomiczne, natomiast w drugim analizując rynek dotykamy kwestii normatywnych oraz szukamy przyczyn niskiej akceptowalności istniejącego porządku społeczno-ekonomicznego.

Janusz Kudła

Racjonalne oczekiwania w polityce podatkowej - możliwości aplikacji

Artykuł przedstawia możliwości zastosowania teorii racjonalnych oczekiwań do zwiększenia skuteczności działania organów podatkowych. Zaprezentowano w nim podstawowe koncepcje dotyczące: budowania wiarygodności polityki podatkowej, postępowania zgodnie ze sztywnymi regułami oraz wykorzystania reputacji osób kierujących organami podatkowymi. Ponadto zidentyfikowano trzy główne przyczyny niestosowania zaleceń teorii racjonalnych oczekiwań w praktyce funkcjonowania administracji podatkowej, tj.: niewiedzę, trudności w obserwacji stopnia realizacji celów polityki podatkowej oraz niechęć rządu do zwiększania wydatków administracyjnych, połączoną z preferowaniem podnoszenia stóp opodatkowania. Uwzględnienie zaleceń teorii wymagałoby m.in.: rozdzielenia poboru podatków od Ministerstwa Finansów, określenia celów dla organów podatkowych łatwych do społecznej weryfikacji i powiązania polityki kadrowej ze stopniem realizacji tak ustalonych celów.

Stanisław Sablik

Globalizacja konkurencji między instytucjami finansowymi

Współczesne systemy finansowe podlegają intensywnym przeobrażeniom, zmierzając w kierunku globalizacji. Wyrazem tego jest szukanie możliwości działania na rynkach międzynarodowych przez najbardziej prężne instytucje finansowe, w tym banki uniwersalne, otwierające oddziały poza obszarem tradycyjnie przez nie obsługiwanym. Ze względu na dynamikę zachodzących procesów w otoczeniu większość banków decyduje się na konsolidację. Coraz częściej można się również spotkać z fuzjami banków. Wynikiem połączeń jest wzrost koncentracji w sektorze bankowym. Procesy te nie pozostają bez znaczenia dla polskiego sektora bankowego. Obok procesów konsolidacji we współczesnej bankowości coraz częściej dochodzi do konwergencji sektora bankowego i ubezpieczeniowego. Wynikiem zachodzącego procesu jest tworzenie grup bankowo-ubezpieczeniowych. W Polsce powstanie grup bankowo-ubezpieczeniowych przyśpieszyła reforma systemu ubezpieczeń społecznych. Dla klientów oznacza to polepszenie dostępu do usług finansowych oraz spadek cen w wyniku zwiększonej konkurencji, natomiast dla instytucji z sektora finansowego stanowi następny krok w procesie konsolidacyjnym, zmierzającym do stworzenia globalnych instytucji o charakterze uniwersalnym.

Izabela Pruchnicka-Grabias

Wprowadzanie nowych instrumentów do obrotu na polskim rynku finansowym jako przejaw jego nowoczesności

Znaczenie rynku finansowego w polskiej gospodarce jest coraz większe. Głównym celem jego istnienia jest zapewnienie płynnego obrotu instrumentami finansowymi oraz stworzenie możliwości zabezpieczania ryzyka finansowego. Im większa jest dostępność i lepszy wybór instrumentów finansowych, tym bardziej efektywnie może funkcjonować cała gospodarka. W artykule przedstawiono kolejne etapy rozwoju polskiego rynku finansowego w okresie transformacji systemu gospodarczego. Szczególną uwagę zwrócono na rozwój giełdowego rynku instrumentów pochodnych, gdyż przede wszystkim te właśnie instrumenty świadczą o nowoczesności rynku finansowego. Przeprowadzona analiza pozwala stwierdzić, że rynek finansowy w Polsce rozwija się bardzo dynamicznie, co daje mu dobre perspektywy na przyszłość, a zwłaszcza stwarza szansę na osiągnięcie liczby dostępnych instrumentów, infrastruktury oraz skali obrotów na poziomie rynków działających w krajach wysokorozwiniętych.

Tomasz Bernat

Transformacja rynku ubezpieczeń w kierunku efektywności w latach 1991-2003. Wybrane zagadnienia

Celem artykułu jest ocena zmian na rynku ubezpieczeń w Polsce, w kontekście zwiększania jego efektywności. Okresem badawczym objęto lata 1990-2003. Główna teza pracy brzmi następująco: zmiany na rynku ubezpieczeń w Polsce w badanym okresie doprowadzają do zwiększenia jego efektywności. Badania przeprowadzono na podstawie oceny indeksu koncentracji rynkowej, co pozwoliło na wyciągnięcie wniosków odnośnie zmian w efektywności rynku ubezpieczeń.

Adrian Solek

Przemiany w polskim sektorze telekomunikacyjnym w okresie transformacji ustrojowej

W okres transformacji ustrojowej Polska weszła jako kraj o słabo rozwiniętym sektorze telekomunikacyjnym, ze wskaźnikiem 8,22 abonenta, plasującym go na przedostatnim miejscu w Europie. Zapoczątkowane w latach 90. minionego stulecia zmiany prawne miały na celu pobudzenie rozwoju telekomunikacji poprzez uwolnienie rynku, stworzenie przejrzystych zasad jego regulacji, prywatyzację operatora narodowego (Telekomunikacji Polskiej SA) oraz dostosowanie polskich przepisów do dyrektyw Unii Europejskiej. Rozwój sektora przebiegał w Polsce etapami: wyróżnia się fazę otwarcia (lata 1990-1995), etatyzmu (1995-1997) i reorientacji liberalnej (od 1997 r.). Pomimo znaczącego wzrostu liczby linii i abonentów w ciągu ostatnich 15 lat, wskaźnik penetracji (32% w przypadku telefonii przewodowej i 45% - mobilnej) pozostaje wciąż na poziomie niższym niż średnia europejska, a liberalizacja sektora nie doprowadziła do ograniczenia dominacji Telekomunikacji Polskiej SA, której udział w rynku telefonów stacjonarnych wynosi ok. 80-90%. Efektywna konkurencja zaistniała natomiast pomiędzy operatorami komórkowymi. Wśród barier rozwoju telekomunikacji należy wymienić: wciąż silną pozycję Telekomunikacji Polskiej SA, stosowanie przez tę firmę praktyk monopolistycznych, nieskuteczność działania organów regulacyjnych, niską zamożność społeczeństwa, wysokie ceny ograniczające popyt, słabą kondycję finansową nowych operatorów i brak odpowiedniej polityki rozwoju sektora, zwłaszcza na terenach niezurbanizowanych.

Magdalena Klimczuk

Potencjał konkurencyjności przedsiębiorstwa działającego w klastrach przemysłowych

Globalizacja gospodarki światowej prowadzi do zmian w charakterze współczesnej konkurencji. Wzrost i rozwój przedsiębiorstwa w coraz większym stopniu zależy od uwarunkowań wynikających z bezpośredniego otoczenia w jakim ono funkcjonuje. W konsekwencji na całym świecie pojawia się coraz większe zainteresowanie skupiskami przedsiębiorstw, określanymi mianem klastrów przemysłowych. Doświadczenia wielu krajów wskazują na pozytywne oddziaływanie tego rodzaju organizacji przemysłu na konkurencyjność podmiotów, które wchodzą w ich skład. Przedsiębiorstwa konkurują bowiem między sobą przy pomocy zasobów, jakie są w ich posiadaniu, a bliska geograficzna koncentracja firm ułatwia dostęp do zasobów, które nie byłyby dostępne w warunkach większej izolacji. Poprzez skupianie się przedsiębiorstwa mają zapewniony lepszy dostęp m.in. do dostawców materiałów i usług, nowoczesnych technik produkcji, czy informacji. Działanie w klastrach pozwala firmom na koncentrowanie się na tym co robią najlepiej.

Renata Lisowska

Innowacyjność małych i średnich przedsiębiorstw na terenach słabo zurbanizowanych województwa łódzkiego

Małe i średnie przedsiębiorstwa są ważnymi podmiotami w procesach innowacyjnych, ale role, które odgrywają poszczególne firmy są bardzo zróżnicowane. Każda z firm (lub ich wyodrębnionych grup) ma swoje własne specyficzne zachowania innowacyjne - od prostych imitacji do innowacji radykalnych, od stosunkowo wyizolowanej działalności innowacyjnej do bardzo skomplikowanych powiązań z innymi podmiotami. Celem przeprowadzonych badań było poszerzenie wiedzy o warunkach rozwoju innowacyjności przedsiębiorstw na obszarach słabo zurbanizowanych w województwie łódzkim. Badaniem objęto 102 podmioty gospodarcze zlokalizowane na terenach słabo zurbanizowanych tego województwa (wybrano 10 powiatów o najmniejszym współczynniku urbanizacji). Badane firmy można uznać za innowacyjne: w latach 2000-2003 większość z nich (57,9%) wprowadziła zmiany w produktach/usługach, a 41,2% zmiany w technice/metodzie produkcji. Ponadto typową wartość, świadczącą o aktywności innowacyjnej, osiągnął w tych firmach wskaźnik udziału sprzedaży nowych lub zmodernizowanych produktów/usług w ogólnej sprzedaży (w 2003 r. średni poziom tego wskaźnika wyniósł 29%, a jego mediana 18%).

Joanna Wyrobek

Polityka dywidend w spółkach notowanych na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie w latach 1994-2002

Artykuł prezentuje wyniki badań dotyczących polityki dywidend w spółkach notowanych na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie SA w latach 1994-2002. Przeprowadzone badania nie potwierdziły zależności pomiędzy krajem pochodzenia właścicieli spółek a wysokością dywidendy lub prawdopodobieństwem jej wypłacenia (hipoteza pierwsza). Nie znaleziono również bezpośredniej zależności pomiędzy tempem rozwoju spółek a wysokością lub prawdopodobieństwem wypłacenia dywidendy (hipoteza druga). Trzecia hipoteza zakładała uzależnienie wypłacenia dywidendy od sytuacji makroekonomicznej kraju. Hipoteza ta została częściowo potwierdzona, albowiem spółki nie reagowały bezpośrednio na wskaźniki makroekonomiczne, lecz na sytuację w danej branży. Potwierdziła się zależność pomiędzy dywidendą a skumulowanym wynikiem finansowym z poprzednich lat (hipoteza czwarta) oraz uzależnieniem decyzji o wypłacie dywidendy od dotychczasowej polityki spółek w tym zakresie (niektóre spółki prowadziły politykę 100% zysków zatrzymanych i nie wypłacały dywidendy nawet przy bardzo dobrych wynikach finansowych). Wyniki badań wskazują, że polityka dywidend w dużej części daje się wyjaśnić konkretną sytuacją finansową spółki oraz przyjętą strategią dotyczącą polityki dywidend. Pozwoliło to autorce sformułować wniosek, że polityka dywidend była racjonalna i nie zagrażająca długoterminowemu rozwojowi spółek.

Jarosław Korpysa

Wpływ mobilności pracowników na proces kształtowania wartości przedsiębiorstwa

Rozwój technologii, globalizacja i unifikacja gospodarek, spowodowały, że wiedza nie jest obecnie postrzegana wyłącznie jako wyraz myśli ludzkiej, lecz jest utożsamiana z zasobami przedsiębiorstwa, czyli czynnikami wytwórczymi będącymi w jego dyspozycji. W coraz większym stopniu o sukcesie firmy decyduje kapitał intelektualny - tzw. wiedza przedsiębiorstwa, a więc wszystkie elementy związane z czynnikiem osobowym, które w poważnym stopniu determinują i wyznaczają kierunki działań firmy, a także decydują o przewadze konkurencyjnej nad innymi przedsiębiorstwami. W obliczu postępującej integracji rynków niezmiernie ważną rolę odgrywa mobilność pracowników; wpływa ona bowiem na konkurencyjność i wartość przedsiębiorstwa. W artykule przedstawiono uwarunkowania i mechanizmy migracji zarobkowych w świetle wybranych koncepcji teoretycznych. Przeanalizowano zależności między zarządzaniem pracownikami a wartością rynkową firmy, posługując się wskaźnikami Human Capital Index, Human Capital Return on Investment oraz innymi wskaźnikami pomiaru efektywności zarządzania zasobami ludzkimi. Dokonano również analizy czynników wpływających na mobilność pracowników i jej oddziaływania na kształtowanie wartości przedsiębiorstwa. Wykorzystano w tym celu wyniki badań autorskich na temat mobilności przestrzennej i kwalifikacyjnej społeczeństwa, jak również raporty Unii Europejskiej oraz firm konsultingowych PricewaterhouseCoopers, Deloitte&Touche i Watson Wyatt.

Anna Pluta

Uwarunkowania sprawności pracy kierowniczej w procesie zarządzania przedsiębiorstwem przemysłowym w świetle badań empirycznych

Proces transformacji gospodarki polskiej spowodował wiele przeobrażeń w przedsiębiorstwach i sposobach zarządzania nimi. Konsekwencją tego jest zmiana pracy kierowniczej. Wzrasta zarówno prestiż pracy kierowniczej, jak i odpowiedzialność kierownika za realizowane zadania, a tym samym wzrastają oczekiwania i wymagania wobec kierowników. W artykule przedstawiono wyniki badań autorskich dotyczących następujących problemów: 1) poziomu sprawności pracy współczesnych kierowników; 2) czynników wpływających na poziom sprawności pracy kierowniczej; oraz 3) możliwości podniesienia sprawności działań kierowniczych. Badania zostały przeprowadzone w latach 2000 i 2001 wśród kadry kierowniczej przedsiębiorstw przemysłowych województwa zachodniopomorskiego. Ich wyniki dowiodły, że kierownicy są świadomi znaczenia swoich działań. Osiągany przez nich średni poziom sprawności pracy upoważnia do stwierdzenia, że nie wszystkie czynności realizowane przez kierowników są wykonywane sprawnie. Dokonana ocena sprawności pracy kierowniczej wykazała również istnienie rezerw wzrostu sprawności. Zidentyfikowano szereg czynników o charakterze osobowym oraz instytucjonalnym, mających korzystny wpływ na osiągany przez kierowników poziom sprawności pracy.

Marta Młokosiewicz

Ubóstwo i nierówności a miejsce kapitału społecznego w procesie przemian społeczno-gospodarczych

Pomimo wzrostu gospodarczego i poprawy przeciętnej sytuacji materialnej ogółu Polaków, w ostatnich latach następował dalszy wzrost zasięgu ubóstwa (także skrajnego), rosły nierówności dochodowe oraz różnice w poziomie spożycia polskiego społeczeństwa. Wskazuje to, że wśród przyczyn ubóstwa istotną rolę muszą odgrywać niedomagania strukturalne oraz instytucjonalne dotyczące ludzkich społeczności. W kształtowaniu strategii walki z ubóstwem istotne jest więc uwzględnienie zarówno aktywnej polityki rynku pracy, dążenie do społeczeństwa opartego na wiedzy, a więc zwiększenie roli edukacji, jak i potrzeby budowania społeczeństwa obywatelskiego (solidarności społecznej, subsydiarności i samorządności), które na bazie funkcjonujących w nim sieci obywatelskiego zaangażowania sprzyja większej spójności społecznej. Z tych też względów uzgodnienia dotyczące celów wspólnej europejskiej polityki społecznej mogą okazać się pożyteczne dla rozwiązywania problemu ubóstwa w naszym kraju, gdyż sprzyjają procesowi uczenia się przez decydentów rozwiązywania społecznych problemów na drodze dialogu społecznego, poprzez porozumienie na szczeblu lokalnym, narodowym i ponadnarodowym.

Beata Kolny

Czynniki kształtujące zachowania konsumentów w czasie wolnym

Konsument stanowi specyficzną i niepowtarzalną "kompozycję", dlatego można go opisać biorąc pod uwagę czynniki, które go "tworzą" (wiek, płeć, budowa ciała, osobowość itp.) oraz te, które stanowią jego otoczenie i decydują o tym, czy zgłaszane przez niego potrzeby w zakresie zagospodarowania czasu wolnego będą zaspokojone w taki sposób, który jest dla niego zadowalający. Zaspokojenie tych potrzeb zależy m.in. od: warunków mieszkaniowych, wyposażenia gospodarstw domowych w dobra trwałego użytku, dostępu do placówek handlowo-usługowych, podaży dóbr i usług oraz ich cen. Istotną rolę odgrywają takie czynniki, jak dochód (a szczególnie fundusz swobodnej decyzji) oraz oszczędności, które mogą być przeznaczone na wypoczynek. W czasie wolnym konsument często wchodzi w interakcje ze środowiskiem naturalnym, społecznym lub kulturowym, korzysta z coraz doskonalszych zdobyczy techniki.

Małgorzata Dziembała

Inicjatywa wspólnotowa INTERREG jako instrument wspierania spójności terytorialnej w poszerzonej Unii Europejskiej

Przyjęcie nowych krajów do Unii Europejskiej (a wśród nich Polski), które nastąpiło 1 maja 2004 r., oznacza intensyfikację zróżnicowań międzyregionalnych. Regiony Polski, w tym regiony przygraniczne, borykają się z różnorodnymi problemami. W artykule przedstawiono inicjatywę Wspólnoty INTERREG III, w tym główne kierunki wspieranych przez nią działań. Wspierane w jej ramach działania powinny zintensyfikować także te przedsięwzięcia, które realizowane są przez władze różnych szczebli dla rozwijania współpracy pomiędzy regionami. Za szczególnie istotne należy uznać wspieranie współpracy przygranicznej w poszerzonej Unii Europejskiej. Chodzi bowiem o to, aby granice polityczne nie tworzyły sztucznych podziałów, a społeczności państw Unii Europejskiej zostały zaktywizowane po obu stronach granic. Wszelkie programy europejskie mogą wspomóc działania realizowane przez poszczególne państwa, zwłaszcza na obszarach przygranicznych. Konieczne jest jednak właściwe wykorzystanie środków przeznaczonych na realizację tych programów. Podejmowanie wspólnych transgranicznych działań może bowiem przyczynić się do stworzenia dodatkowych możliwości rozwoju tego typu regionów.

Krzysztof Borodako

Aktywność marketingowa polskich miast w obliczu transformacji ustrojowej. Wybrane zagadnienia

W procesie transformacji systemowej w Polsce - obok rozlicznych reform - gruntownym zmianom poddano również struktury administracji lokalnej. Wolny rynek, demokracja oraz decentralizacja spowodowały, że duża część władzy została delegowana na poziom lokalny. Konkurencja między miastami o nowe zasoby wygenerowała funkcjonowanie nowego rynku, na którym oferenci - władze miasta - próbują przekonać potencjalnych nabywców - mieszkańców, inwestorów oraz turystów - do skorzystania z usług miasta. Zarządzanie administracją lokalną wyłoniło potrzebę stosowania narzędzi marketingu terytorialnego oraz kształtowania orientacji marketingowej urzędów samorządowych. Z przeprowadzonych studiów literatury przedmiotu wynika, że poziom orientacji marketingowej kadr tych urzędów jest stosunkowo wysoki, co świadczy o tym, że polskie miasta (powiaty, regiony) są zdolne do konkurowania na nowym, europejskim rynku.


<<< Wróć do poprzedniej strony

Polskie Towarzystwo Ekonomiczne
00-042 Warszawa, ul. Nowy Świat 49
Nr konta: 38 1160 2202 0000 0000 6084 7735
KRS: 0000099464; NIP: 526-03-00-196; REGON: 007022016

© Polskie Towarzystwo Ekonomiczne
Kontakt z administracją serwisu: admin@pte.pl
Kontakt z ZK PTE: zk@pte.pl, tel. 22 55 15 401
Mapa strony   Poleć stronę znajomemu